புத்துணர்வோடு இந்த நிமிடம்...

நெடுநாட்களாக பதிவுகள் ஏதும் இல்லை. வேலை பளு மட்டுமே காரணம் இல்லை எனினும் இடையில் சில நாட்கள் உடல்நலம் சரியில்லாததும் காரணமாகி விட்டது. இடைபட்ட நாட்களில் எழுதுவதற்க்கு சில குறிப்புகள் மட்டுமே இருக்கின்றன. புத்தக கண்காட்சி, புதிய நண்பர்கள், கொஞ்சம் கவிதை, சில ஓவியங்கள், சில அனுபவங்கள் அது சார்ந்த சிந்தனைகள் என எழுத கைவசம் கொஞ்சம் விஷயம் உண்டு.. இந்த மாதத்தில் இருந்து தொடர்ச்சியாக எழுத நிலையான எண்ணமும் உண்டு. அப்புறம் ... என்ன சொல்வது.. சென்னை குளிர்கிறது இந்த நாட்களில்... பனியும் குளிரும் கோவையை நினைவுபடுத்தினாலும், சென்னை கோவையை போல மனதோடு ஒன்றவில்லை.
சமீப காலங்களில் கொஞ்சம் கவிதைகளை சார்ந்து விமர்ச்சனங்களும் கருத்துகளும் வரப்பெற்றேன். இது இன்னும் எழுதும் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது... மீண்டும் புத்துணர்வோடு சந்திக்கும் இந்த நிமிடம்... மகிழ்ச்சியை உணர்கிறேன்...

தாண்டி செல்லும் மேகங்கள்

ஓவ்வொரு முறையும் இந்த மாதிரியான அனுபவம் ஏற்படும்போது நான் யோசிப்பதுண்டு - இதற்கு காரணம் நானா, அவர்களா என்று. "அனுபவம்" என்றவுடன் சில தோழமைகள் நமுட்டு சிரிப்பு சிரிக்க வேண்டாம். இது நட்பு என்ற குழப்பம் சார்ந்தது. இதனை பற்றி பெரும்பாலான என் தோழமைகளுடன் பல முறை விவாதித்தாகி விட்டது, சில முறை எழுதியும் ஆகி விட்டது எனினும் இம்முறை அது மறுபடியும் நடக்கிறது. எதிர்பாலினம் சாராத நட்பில் பெரும் பாலும் குழப்பங்கள் இல்லை என கொள்ளலாம். அதன் குழப்பங்கள் பெரும்பாலும் சுய அரசியம், தொழில், பொருளாதார சிக்கல்கள், அடிப்படை கருத்துகளில் வேறுபாடுகள் எனவே அமைகிறது. எதிர்பாலினம் சார்ந்த நட்பின் மிகப்பெரிய சிக்கல் நம்பிக்கை சார்ந்தது. ஆளுமையும் நம்பிக்கை சார்ந்த குழப்பங்களும் பல நட்புகளை கேலிக்குரியதாக்கி விடுகின்றன.

நட்பு துளிர்க்கும் நிமிடம் அறிய முடியாதது. அது முறியும் நிமிடம் மறக்க முடியாதது. யார் வாழ்விலும் உள் நுழையும் நட்பு, வெளியேறும் போதும் எந்த வலியையும் கொடுக்காமல் போகும் எனில் அது அற்புதமானது - எனினும் இது பெரும்பாலும் அமைவதில்லை.

ஒத்த ரசனைகள் நட்பினை தோற்றுவிக்கின்றன, முதலில் கவிதைகள் அல்லது ஓவியங்கள்.
பின்னர் கொஞ்சம் இலக்கியம். பின் வாழ்வின் பக்கங்கள் பற்றி பகிர்ந்து கொள்ளபடுகின்றன. என்
பெரும்பாலான எதிர்பாலின நட்புகளுக்கு முன்னமே நான் சொல்லிவிடுவதுண்டு - என் எல்லா
நட்பிலும் மெல்லிய இழை போல ஒரு நூல் காதலும் உண்டு என்று. அது யாரையும் தொந்தரவு
செய்யாது. அது உயரும் நிலையில் சில நிமிட சுய பரிசோதனை எதனையும்
தெளிவாக்கிவிடுகிறது. நட்பு என்ற நிலையில் இருந்து காதல் என்ற நிலைக்கு உயர்ந்த
தோழமைகள் உடனான வாழ்க்கை சுகமானது. இது இருவரின் சுய சம்மதத்துடன்
ஏற்படல் வேண்டும். காதல் பற்றி என் கருத்து சுலபமானது - 'காதல்கள்
திருமணத்தில்தான் முடியவேண்டும் என்பதல்ல - உன் வாழ்வில் நீயும் என் வாழ்வில் நானும்
செளக்கியமாக இருக்க நாம் உறுதுணையாக நின்று நினைப்போம் ஆயின் - பிரியும் காதலே
மேல்.'

ஆனால் இது நம் கலாச்சாரம் ஒத்து கொள்ளாத விஷயம். ஒருவரை காதலித்த பெண்ணை
அடுத்தவர் ஏற்று கொள்ள மாட்டார். ஆண் ஆயிரம் பெண்களை காதலித்தாலும் அது வீரம் என்று
ஆரம்பத்திலேயே சொல்லி வளர்த்தபட்டு இருக்கிறார்கள். கற்பு போன்ற குழப்பங்கள் எல்லாம்
பெண்களுக்கு மட்டும்தானாம். காதல் எந்த நிமிடமும் யாருடனும் வந்து விட்டு போகட்டும்
- முடிவில் உன் வாழ்க்கை யாரையும் தொந்தரவு செய்யாத வகையில் இருக்கட்டும். இந்த கருத்து
பெரும்பாலும் கற்பு சார்ந்த விஷயமாகவே கொள்ளபடுகிறது. ஒருவரை ஒருவர்
காதலித்தல் உண்மையாயின் அடுத்தவர் வாழ்க்கை அவர்களில் சுயம் போல அமைய வழிவிடுவதும்
காதலின் வெற்றியே. உங்கள் காதலில் நீங்களும் அப்படியா..? என்ற கேள்வியை எழுப்பும்
நண்பர்களுக்கு - ஆமாம். நான் காதல் கொண்டவர்களும், என்னை காதலால் கொண்டவர்களும்
கொஞ்சம் தெளிந்தே இருந்தோம் என்று கொள்ளலாம். ஒருவரை ஒருவர் மிரட்டி கொண்டதில்லை. என் வாழ்வில் தென்றல் போல வந்த பெண்கள் எல்லாம் என்னோடு உண்மையாகவே வாழ்ந்தார்கள். எங்கள் காதல் இன்னும் எங்கள் மனதில் உள்ளது - ஆனால் அது எங்கள் வாழ்வில் இடரவில்லை.
என் வாழ்வில் இருந்து வெளியேறும் பெண்கள் யாரும் என்னை சபித்ததில்லை. என் வாழ்வை அவர்கள்
கவனித்து இருக்கிறார்கள். என்னுடன் வாழ்தலில் உள்ள நிறை குறைகளை நாங்கள் பேசி கொண்டு
இருந்திருக்கிறோம். என் தோல்விகளாக நான் ஒப்பு கொள்ளும் என் படிப்பு மற்றும் வாகனம்
ஓட்டும் திறமை இல்லாமை தாண்டி, நான் கவரபட்டு இருக்கிறேன் - என் கவர்தலில் சாகசங்கள்
இருந்ததில்லை. என்னுடன் சேரும்போதும் என்னிடம் இருந்து விலகும் போது சலனங்கள் இல்லாமல்
இருக்கும் வித்தையை சில பெண்கள் கற்று தந்து இருக்கிறார்கள். புரிதலில் இருக்கும்
சூட்சுமங்களை சொல்லி கொடுத்து இருக்கிறார்கள். குழப்பமான நட்புகள் முறிந்து விலகும்
நிமிடங்களில் என் குழப்பங்களை பேசி தீர்த்து இருக்கிறார்கள். என் வருங்கால மனைவிக்கு
நல்ல கணவனாக இருக்கும் சாஸ்திரங்களை சொல்லி கொடுத்து இருக்கிறார்கள். என் வருங்கால
மனைவிக்கும் இது போன்ற நண்பர்கள் இருந்தால் அவர்களை மதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணங்களை
விதைத்து உரமாக்கியிருக்கிறார்கள்.

எனக்கு இது சுகமானதாக இருக்கிறது. வெகுசில சமயங்களில் சில பெண்கள் தெளிவான
பார்வை இல்லாமல் அல்லாடும்போது அவர்களை அழைத்து பேச தோன்றினாலும் - அது உண்டாக்கும்
பின் விளைவுகளை எண்ணி அமைதியாக இருக்கிறேன்.

காதல் என்பது உடலா உள்ளமா என்ற கேள்வியை எழுப்பும் குமுதம் தொடரை படித்து விட்டு -
என் பதிவையும் இணைத்து என்னுடன் சிலர் இந்த வாரம் விவாதித்தார்கள். நல்ல அனுபவம்.
தாண்டி செல்லும் மேகங்கள் போல வாழ்வில் தோழமைகளும் காதல்களும் அமைகின்றன. சில
மேகங்கள் மழை பொழிவை இனிமையான கணங்கள் ஆக்குகின்றன. சில அடைமழையை. அது
மேகங்களின் தன்மை பொருத்துதது. பூமி எல்லாவற்றையும் ஏற்று கொள்கிறது.

30 வயது மாயை

சென்ற நவம்பர் 6 தேதியோடு 29 வயது முடிந்து விட்டது. என் முப்பதாவது வயதில் அடியெடுத்து வைக்கிறேன். சொல்லபோனால் மனதளவில் என்னை நான் இதற்கு தயார் செய்து கொண்டுள்ளேன் என்றே சொல்லவேண்டும். பெரிய மாற்றங்கள் இயல்பில் ஏதும் நடந்து விட போவதில்லை என்றபோதிலும், வயது சார்ந்த ஒரு மாயையை என்னுள் ஏதோ சில சம்பவங்கள் ஏற்படுத்திவிட்டன என்பது உண்மை.

இந்த மாயை பெரும்பாலும் அனுபவங்களை சார்ந்தே வருகிறது. அரைகிழவன் என்று 30 வயது முடிந்தவர்களை விமர்ச்சிப்பவர்களை பார்த்திருக்கிறேன். திருமணம் ஆகாத 30 வயது இளைஞன் இன்னும் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக பார்க்கபடுவதை கவனித்து இருக்கிறேன். ஒரு வகையான செயற்கையான மனச்சோர்வை 30 வயது ஆண்மகனுக்கு சமூகம் தருவதை சில சம்பவங்கள் எனக்கு நினைவூட்டுகின்றன. பெண்களுக்கு 30 வயது என்பது ஒரு பெரிய மாறுதலை தருகிறது - குடும்ப அளவிலும் அவள் சரியான இடத்தில் இருக்க வேண்டும் என்று சமுதாயம் விரும்புகிறது - அதன் பிரச்சனைகளும் இடர்களும் தெரியாமலேயே. பொதுவாக சமுதாய அமைப்பில் 30 வயது ஆண் அல்லது பெண்ணுக்கு சில குறியீடுகளை கொடுத்து விடுகிறார்கள், அவர்கள் அந்த குறியீடுகளில் தான் வாழ அறிவுறுத்தபடுகிறார்கள் - மீறினால் கேலி செய்ய படுகிறார்கள். வயது சார்ந்த மாயை ஆரம்பமாகும் தருணம் 30 வயதுதான்.
என்னை பொருத்தவரை இது அற்புதமான காலகட்டமாக உணர்கிறேன். நவம்பர் 5 இரவில் ஏதோ நினைவுகளுடன் என் பழைய புகைபடங்களை பார்த்து கொண்டு இருந்தேன். ஏதோ ஒரு மரணம் நிகழ்ந்த மனோநிலை அன்று எனக்கு இருந்ததை மறுக்க முடியாது. நான் சந்தித்த மனிதர்கள், அனுபவங்கள் எல்லாம் நினைவுக்கு வலுக்கட்டாயமாக கொண்டுவந்து இருந்தேன். சம்பந்தமே இல்லாமல் வீட்டுக்கு போன் செய்து பேசினேன். சில நெடுங்காலமாய் தொலைந்த நண்பர்களின் முகவரிகளை தேடினேன்... கிடைத்தவற்றை ஒழுங்குபடுத்தினேன்... கொஞ்சமாய் பிடித்த இசை... ஒரு கோப்பை தேநீர்... நான் நடந்து கொள்ளும் விதம் எனக்கே கேலியாக இருப்பினும் இதனை நிறுத்த முயலவில்லை. பிறகு நண்பர்களின் வாழ்த்துகளும், அம்மா அப்பாவுடன் பேசியதும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனசு சரியாகிவிட்டது. அலுவக நண்பர்கள் வாழ்த்துகளும் மனசை லேசாக்கி விட்டன. பிறகு மற்ற நாட்கள்... என்னை சராசரி வாழ்வில் தள்ளி விட்டன.. தலை சீவும் போது எட்டி பார்க்கும் ஒற்றை நரைமுடி தவிர, மற்ற எந்த அடையாளமும் என்னை மனதளவில் பாதிக்கவில்லை.

29 வயது வரை செய்த நல்ல விஷயங்களை பொறுக்கி பார்த்த போது, நண்பர்களும் நம்பிக்கையும் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. இன்னும் டிகிரி வாங்கவில்லை (வாங்க போவதும் இல்லை என்று நினைக்கிறேன்), பெரிய வங்கி கணக்குகள் இல்லை, வாகனங்கள் ஓட்ட தெரியாது, நீச்சல் தெரியாது, கணக்கு பாடம் இன்னும் புரியாத புதிர்தான். மிக புத்திசாலிதனமாக சிந்திக்க தெரியாது... சரி என்ன தெரியும் என்று பார்த்தால்.. கொஞ்சம் இசை, ஓவியம், கவிதை, பேச தெரியும், செய்யும் தொழிலில் யாருக்கும் கேடு விளையவில்லை, நிறைய நண்பர்கள் உண்டு... கொஞ்சம் பயணங்கள் இருந்திருக்கின்றன. படிக்கும் பழக்கம் இருக்கிறது. படித்ததை யோசிக்கும் திறமை இருக்கிறது. மேலாண்மையில் கொஞ்சம் திறமை இருக்கிறது. செய்யும் தொழில் சார்ந்த விஷயங்களில் கிரகிக்கும் திறனும் மறுபடி உபயோக படுத்தும் திறனும் இருக்கிறது. அப்புறம்... என்னை பற்றி எல்லாம் தெரிந்த பின்னும் என்னை நம்பும் நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள்... அவர்களுக்கும் எனக்கும் நடுவில் எங்களை பற்றிய நம்பிக்கை இருக்கிறது. ஓடி கொண்டிருக்கும் நதி போல வாழ்க்கை எங்களுக்கு முன்னால் இருக்கிறது.

பலி கொள்ளும் சமூகம்

சென்ற வார செய்தி பத்திரிக்கைகளில் கணிப்பொறி சார்ந்த நிறுவன ஊழியர்கள் சிலர் நடுஇரவுக்கு மேலும் கொண்டாட்டமாக இருந்தபோது கைது செய்யபட்டதை கட்டம் கட்டி வெளியிட்டு இருந்தன. போலீஸ் தன் கடமையை செய்ததை பெருமையாக வெளியிட்டு கொண்டது. கலாச்சார பாதுகாப்பு சங்கம் எல்லாம் கட்டம் கட்டி கணிப்பொறி சார்ந்த நிறுவன ஊழியர்களின் கலாச்சார சீரழிவு பற்றி பட்டியல் இட்டன. எல்லாம் பார்க்கும் போது சமூகத்துக்கு ஒரு விதமான குரோதம் பொதுவான கணிப்பொறி சார்ந்த ஊழியர்கள் மேல் இருப்பதை கவனிக்க முடிகிறது. இந்த குரோதத்தின் அடிப்படை காரணம் அவர்களின் சம்பளம். தனக்கு கிடைக்காத பணம் அவர்களுக்கு கிடைப்பதை, அந்த பணத்தை அவர்கள் ஆடி அழிப்பதை பார்க்கும் போது எழும் இயலாமை கோபம். அந்த பணத்துக்கு பின்னால் இருக்கும் வலி யாருக்கும் தெரியாது. வெகு சில வருடங்கள் மட்டுமே அனுபவம் உள்ளவர்கள் அதிகம் சம்பாதிப்பதில்லை. அவர்களின் சம்பளம் நிலையில்லாததும் கூட. கால் சென்டர் ஊழியர்களும், மேலாண்மையிலும் உள்ளவர்கள் மட்டுமே அதிகம் சம்பாதிக்கிறார்கள். இது அந்த வேலையில் உள்ள பளுவை பொருத்து மாற்றம் கொள்கிறது.

படிப்பே இப்போது காசு பார்க்கும் தொழிலை தேர்ந்தெடுக்கும் வழியாக மாறிவிட்டது. தேடி தேடி காசு பார்க்க தான் படிக்க வைக்க படுகிறார்கள். தாய் தகப்பன் பிரிந்து வேலை செய்ய குடும்பத்தாலேயே தூண்ட படுகிறார்கள். நேரம் காலம் பார்க்காமல் வேலை செய்து சம்பாரிக்க கற்பிக்கபடுகிறார்கள். எல்லாம் நடந்தாலும் சமூகம் சொல்லும் "நல்லவன்" வேடத்தையும் போட எதிர்பார்க்கபடுகிறார்கள். ஸ்டெரஸ் எனப்படும் மனச்சோர்வை நீக்கும் சமூக வழிகளை குடும்பம் மட்டுமே தர முடியும். அது டாலருக்கு ஆசைப்படும் முதலாளிகளால் எந்த தொழிலாளிக்கும் கொடுக்க முடியாதது - இன்னும் சொல்ல போனால் அவர்கள் அனுமதிப்பதில்லை - உற்பத்தி மட்டுமே கணக்கில் எடுத்து கொள்ளபடுகிறது - நலன்..! இவன் போனால் இன்னொருவன் என்ற மனநிலை மட்டுமே மிச்சம். மனச்சோர்வை நீக்க உழைப்பவன் தேடும் வழி நிச்சயம் சமூக அமைப்பில் "நல்லது" என்ற பட்டத்தை கொண்டிருக்காது. தன்னிலை மறக்கும் வழிகள் எல்லாராலும் சொல்லி கொடுக்கபடுகிறன. அலுவகத்திலேயே பார்ட்டி நடத்தில் மண்டை சூட்டை தணிக்கிறார்கள். இல்லாத ஆசாமிகள் சொந்த காசில் கொண்டாடுகிறார்கள்.

எல்லாம் தெரிந்தும் பல்லாயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் இவர்கள் சம்பாரித்து கொடுக்கும் காசுக்காக குழந்தைகளை பலி கொடுத்து கொண்டு இருக்கிறது. சேர்ந்தால் போல 10 நாட்கள் விடுமுறை எடுத்தால் இந்த மாத சம்பளத்துக்கு பங்கம் வருமோ என்ற எண்ணம் கொண்ட குடும்பமும், எவன் நலம் எப்படி போனாலும் இந்த மாத டாலர் வருமானம் நிற்க கூடாது என்ற எண்ணம் கொண்ட நிறுவனங்களும் இருக்கும் வரைக்கும் - இத்தகைய வரைமுறை தாண்டிய சம்பவங்கள் நிகழத்தான் செய்யும். மனச்சோர்வை நீக்க மதுவும், மாதுவும், ஆட்டமும் பாட்டமுமே சரி என்ற மனோநிலை மாற குடும்ப அமைப்பும் நிறுவன அமைப்பும் சேர்ந்து செயல்பட்டால் ஒரு மாற்றம் கொண்டு வர முடியும். இதே சமுதாயம் இவர்களை சம்பாரிக்க தூண்டுகிறது. அப்படி சம்பாரிப்பவன் தங்களை போல ஒரு சாதார வாழ்வையும் வாழ வேண்டும் என்ற எதிர்பார்க்கிறது. இது முரண். பொதுவில் பார்க்கையில் எந்த நலம் சார்ந்த நடவடிக்கையும், யார் நலத்துக்கும் இல்லை. தான் செய்யாததை, செய்ய முடியாததை இவனும் இவளும் செய்ய கூடாது என்று நினைக்கும் மனப்பான்மைதான் காரணம்.

அப்படி சமுதாயம் "நல்ல" விதமான மாற எண்ணம் கொண்டவர்கள் கணிப்பொறி சாராத தொழில் அமைப்புகளை மேம்படுத்தட்டும். வாழ்க்கைக்கும் தேவையான பணத்தையும் மனத்தையும் தரும் கல்வியை அமைக்கட்டும். குடும்ப அமைப்பை சரியான வயதில் இளைவர்களுக்கு கொடுத்து சமூக வாழ்வை மேம்படுத்தட்டும். முட்டாள்தனமான மனச்சோர்வை நீக்கும் விதமாக நட்பையும், படிக்கும் பழக்கத்தையும், சுய நம்பிக்கையையும் அதிகபடுத்தட்டும். இத்தனை பணமும் வேண்டாம், "கலாச்சார" சீரழிவும் வேண்டாம் என்று நினைக்கும் குடும்பங்களும் நிறுவனங்களும் சமூகத்தில் மேலோங்குமாயின் இந்த நிலை மாறலாம்... இவை எல்லாம் நடக்காத விஷயங்கள். இவர்களால் முடிந்தது எல்லாம் எல்லா வகையிலும் அடிமைபடுத்தபடும் கணிப்பொறி சார்ந்த ஊழியர்களை முடிந்த போதெல்லாம் அவமானபடுத்துவது ஒன்றுதான்.

இந்த மாத புத்தகங்கள்...

காலச்சுவடு சுந்திர ராமசாமியின் நினைவுகளை இந்த முறை பதிப்பித்து இருக்கிறது. சுகன்,வனம், கி.ராஜநாராயணனின் அவர்களின் கதைசொல்லி ஆகிய சிறு பத்திரிக்கைகள் நல்ல கவிதைகளை, சொல்பாணி கதைகளையும் வெளியிட்டு இருக்கின்றன.. வாய்ப்பு இருந்தால் படித்து பாருங்கள்..

கதைசொல்லி என் கிராமத்து கதை கேட்ட நாட்களை நினைவுருத்துகிறது.

சுஜாதாவின் கனவு தொழ்ற்சாலை படித்தேன். ஒரு கேள்வி அதன் பின்னர். பாலகுமாரன்,
சுஜாதா, சிவக்குமார்...எல்லாருமே சினிமாவின் நிதர்ச்சனம் என்ற பெயரில் பிரச்சனைகளை மட்டுமே எழுதுகிறார்கள்.. அதே சினிமா வெற்றிகளையும் சந்தோஷங்களையும் கொண்டதுதான்.. அதனை எழுத யாரும் தலைபடுவதில்லையே ஏன்....?