நடைபாதை மேதைகள்..

உங்களில் பெரும்பாலோர் சில கலைஞர்களை நடைபாதைகளில் பார்த்திருப்பீர்கள். சித்திர கலைஞர்கள், இசை கலைஞர்கள் பெறும்பாலும். என் பயணங்களில் அங்கனம் சிலரை சந்தித்து இருக்கிறேன். சிலருடன் சில மணி நேரங்கள் பேசியும் பழகிகியும் இருக்கிறேன். ஒரு முறை திருவண்ணாமலை பயணத்தில் ஒருவரை சந்தித்தேன். காவி உடையும் சிறிய ஜோல்னா பையும் மூக்கு கண்ணாடியும் அவரை எனக்கு அடையாளம் காட்டியதை விட, அவர் கையில் இருந்த மேல்நாட்டு காகிதத்திலான படம் வரையும் நோட்டு அவர்மேலான என் ஆர்வத்தை அதிகமாக்கியது. அவர் வெகுவேகமாகவும் லாவகமாகவும் படங்களை வரைந்துகொண்டு இருந்தார். நாங்கள் ஒரு சிறு பேருந்து நிலையத்தில் இருந்தோம்.அவர் வரைவதை யாரும் கவனிக்கவில்லை. நான் கொஞ்ச நேரம் பார்த்துகொண்டிருந்ததும் சட்டென நிமிர்ந்து என்னை பார்த்து புன்னகைத்தார். பதிலுக்கு புன்னகைத்தேன். "ஒரு டீ வாங்கி தாங்களேன்.." என்றார். ஒரு நிமிட மெல்லிய அதிர்ச்சி...அவர் கேள்வி, கேட்கபட்ட விதம். பின்னர் ஒரு தெருக்கடையில் இரண்டு தேனிரும், இரண்டும் பன்னும் வாங்கிகொண்டு அவர் சாப்பிட்டு கொண்டிருக்க, நான் அவரை பார்த்து கொண்டிருந்தேன். "எங்க போறீங்க..."... "திருவண்ணாமலை..."... என்னை நான் பொதுவாக அறிமுகம் செய்து கொண்டேன். அவர் தன்னை ஒரு ஓவிய ஆசிரியர் என அறிமுகம் செய்து கொண்டார். நாங்கள் இருவரும் திருவண்ணாமலைக்கு பயணம் கொண்டோம். பிறகு இருவரும் பேருந்து நிலையத்தில் மெல்லிய புன்னகையுடன் பிரிந்து கொண்டோம்.

அன்று மாலை கோவிலில் இருந்து திரும்பும் போது சாலையோரம் சிலருக்கு நடுவெ அவர் மண்ணில் உட்கார்ந்து தார் ரோட்டில் அண்ணாமலையாரை வரைந்து கொண்டிருந்தார். என்னை பார்த்து புன்னகைத்தார். கொஞ்சம் காத்திருக்குமாரும், தானும் என்னோடு வருவதாகவும் சைகை காட்டினார். பின்னர் நாங்கள் விழுந்து இருந்து காசுகளை பொறுக்கி கொண்டு அருகில் உள்ள ஒரு தேனீர் விடுதியில் அமர்ந்து இருந்த போது அவர் பேசினார்...என் முகத்தில் இருந்தே என் கேள்வி அவருக்கு புரிந்து இருக்கவேண்டும். கலைஞர்கள் சபிக்கபட்டவர்கள்...பொருளாதார ரீதியாக..என்பது அவர் கருத்தாக இருந்தது. வெகுசிலரே கலைஞ்சராக இருந்து வாழ்வில் மேம்படுகிறார்கள் எனவும், பெரும்பாலானவர்கள் பொருளாதார தடைகளால் கலையை வாழ்வில் பின்னுக்கு தள்ளுகிறார்கள் என்றும் சொன்னார். நான் முயற்சி பற்றியும் சரியான ஊடகங்களில் தேர்வு பற்றியும் வாதிட அவர் விதி என்பது எதையும் தீர்மானிக்கின்றது என்றார். பின்னர் கோவில்லில் ஒரு சிறுவனை சந்தித்தோம்.வெகு அழகாக சிற்பங்களை சித்திரமாக தீட்டியிருந்தான். அவன் பள்ளியின் விலாசமும் அவன் விலாசமும் வாங்கி கொண்டு, அவனை பள்ளியில் வந்து சந்திப்பதாக சொல்லி, தெருவில் திரட்டிய பணத்தை அவனுக்கு கொடுத்துவிட்டார் அவர்.

பின்னர், அவ்வையாரின் கோவில் உள்ள உத்தமசோழபுரத்துக்கு கூட்டி சென்றார். நிறைய இடங்களில் அவர் தெருவில் படம் வரைந்து காசு திரட்டினார். பிறகு அந்த காசை பிச்சைகாரர்களுக்கும், அவர் போலவே தெருவில் படம் வரையும் பாட்டுபாடும் சிலருக்கும் பிரித்து கொடுத்தார். எனக்கு நீங்கள் நண்பரானதால் நீங்கள்தான் எனக்கு செலவு செய்யவேண்டும் என்று புன்னகைத்தார்.நான் மறுக்கவில்லை. பதிலாக அவர் வரைந்து முடித்திருந்த சில படங்களை கேட்டேன். நானும் சில கோட்டோவியங்களை வரைந்தேன். தேர்ந்த ஒரு வல்லுனர் போல சில யோசனைகளை சொன்னார்.

பின்னர் ஒரு இரவில் நாங்கள் பேருந்துகளில் எதிர் எதிர் திசையில் பிரிந்தோம். பின்னர் அவரை பார்பதற்கு உரிய சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை. அவர் கொடுத்த விலாசத்துக்கு எழுதிய கடிததுக்கும் பதில் இல்லை. அவர் வரைந்த சில படங்கள் மட்டுமே என்னிடம் உள்ளது. பின்னர் ஒரு முறை சேலத்தில் ஒரு நல்ல இசைகலைஞ்சரை சந்தித்தேன். அவரும் அவர் குழுவினரும் உடல் ஊனமுற்றவர்கள். அற்புதமான குரல் வளம். சில பாடல்களை சிறு கேசட்ரெக்காடரில் பதிவு செய்து என் நண்பர் வைத்திருந்தார். அவர் பற்றியும் எழுத வேண்டும். அடுத்தமுறை எழுதுகிறேன்.இவர்களின் வாழ்க்கை எப்படிபட்டது. என்ன எதிர்பார்ப்பு...என்ன கனவு. வாழ்வின் அடிநாதமான நம்பிக்கையும் சில வாழ்வியல் அனுபவங்களை மட்டுமே அவர்கள் கொண்டுள்ளார்கள். என் தோழன் சீனிவாசனின் தந்தை ஒரு முறை திருவரங்கம் சென்றிருந்த போது சொன்னார்... தெருவில் வரைபவர்களும், தெருவில் பாடுபவர்களும் தேவ கலைஞ்சர்களால் சபிக்கபட்டப்ட்டவர்கள் என.. அற்புதமான கலை.. ஆனால் அதனை வெல்லும் வறுமை...சில சாபங்கள் நிஜம்தான் போலும்.

இந்தியாவின் வியாபார சந்தையும்...அழகு பெண்களும்.

கடந்த சில வருடங்களாக விளம்பர உலகை கவனித்து வரும் யாரும் மறுக்கமுடியாத ஒரு சங்கதி இன்றைய விளம்பரங்களில் தேவையில்லாமல் வலம் வரும் பெண்களின் அவலம். எந்த பொருளுக்கும் விளம்பரம் தேவை..எல்லா விளம்பரங்களுக்கும் பெண்கள் தேவையா..? அயல்நாட்டி வாகனத்தில் இருந்து ஆணின் உள்ளாடை விளம்பரம் வரை பெண்களை கொண்டே விளம்பரங்கள் வடிவமைக்கபடுகின்றன. அடிப்படை சங்கதி ஒன்றுதான் இந்த பொருளை உபயோகித்தால் இப்படி ஒரு பெண்ணின் உறவு கிடைக்கும் என்பது மட்டுமே உட்கருத்து. கவனிக்க...மிக சில விளம்பரங்களே பெண்களின் நட்பு கிடைக்கும் என்று சொல்கிறது... பெறும்பாலும் பெண்ணின் உறவு, உடல் இச்சை குறிக்கோளை மையம் கொண்டே சித்தரிக்கபடுகிறது. குறைந்த உடைகளும், கவர்ச்சி பார்வையும், கிளர்ச்சியான அசைவுகளுமே அடிப்படை பெண்களின் மனோபாவமாக சில விளம்பரங்கள் சொல்ல...சில விளம்பரங்கள் அபூர்வமாக பெண்களை புத்திசாலிகளாகவும் சொல்வது பாராட்டதக்கது.

இதன் மறுபக்கத்தில் வேலைவாய்ப்பு காரணமாக்கபடுகிறது. படிக்கும்போதே மாடலிங். கை நிறைய சம்பளம். சுயமனித மேம்பாடு.பெண்ணுரிமை.இது தன்னை, தன் இனத்தை மெல்ல மெல்ல உலகமயமாக்குவதை உணர்வதற்க்குள் நிமிடங்கள் கழிந்து விடுகின்றன.

முன்னைவிட வெகுஜனபத்திரிக்கைகள் காகிதவிளம்பரங்களை அதிகமாக பிரசுரிக்கதொடங்கியுள்ள வேலையில் நான் என் இளம்வயதில் சில அட்டைகிழிக்கபட்ட பத்திரிக்கைகளில் பார்த்தது போன்ற விளம்பரபடங்கள் வெகுசுலபமாக பிரசுரிக்கபடுகின்றன இன்றெல்லாம்..உள்ளாடைகளில் இருந்து அந்தரங்க விஷயங்கள் வரை கருத்து சுதந்திரம் கொடிகட்டி பறக்கிறது. பெண்களை சித்தரிப்பதில் ஒரு தெளிவான நிலைப்பாடு வேண்டும் என்ற கருத்து உண்டு எனக்கு. எத்தனை பெண்கள் நல்ல கலைஞர்களாக, தெளிவான சமூக பார்வையும், குடும்ப அமைப்பில் வெற்றி கண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்களையும் விளம்பர உலகம் கவனிக்கலாமே. விளம்பரம் என்பது வாங்க தூண்டும் கவர்ச்சி மட்டுமல்ல...சில வினாடி நேர கருத்து செயல்பாடுள்ள ஊடகம் என்பதையும் மனதில் கொள்ளலாமே...

ரஜினியும் கமலஹாசனும்...மற்றும் பலரும்

சமீபகால திரைப்படங்களில் (இளம்??)கதாநாயகர்கள் தங்களை ரஜினி போலவும் கமல் போலவும் உருவகபடுத்திகொண்டு இருக்கிறார்கள். கதாசிரியர்களும் கதைகளை அவ்வாறே எழுதுகிறார்கள். பாடலாசிரியர்களும் தூக்கிவிடுகிறார்கள். ஒரு விஷயத்தை பொதுவில் இவர்கள் யோசிக்க மறக்கிறார்கள். ரஜினியும் கமலும் ஒரு இரவில் ஹீரோ ஆகவில்லை. வில்லனாகவும், சிறு கதாநாயகர்களாகவும் மெல்ல மெல்ல கனமான திரைக்கதைகளையும் தாண்டி இந்த நிலைக்கு வந்திருக்கிறார்கள். சிறந்த கதைகளாலும், இயக்குனர்களாலும் செதுக்கபட்டு இருக்கிறார்கள். மாஸ் ஹீரோ என்ற நிலைக்கு முன்னர் நல்ல நடிகர் என்ற நிலையும் தொட்டு நடித்திருக்கிறார்கள். அவர்களை சுற்றி நல்ல நண்பர்கள் உண்டு. பாலகுமாரன், சுஜாதா, மணிரத்தினம், ஏ.வி.எம்.சரவணன், ராபர்ட் ராஜசேகர், பாரதிராஜா, பாலசந்தர், பாலுமகேந்திரா, மகேந்திரன், ருத்தரய்யா, இளையராஜா, எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன், சிவாஜிகணேசன், ஜெமினிகணேசன், நகேஷ், சோ, சிங்கீதம் சீனிவாசராவ் மேலும் பலரும் பலரும்.. இந்த இருவரின் பரிணாமங்களுக்கு உணவளித்து இருக்கிறார்கள். அடிப்படையான வாழ்க்கைமுறை அடிப்படையில் இருவருக்கும் வேறுபாடுகள் இருந்தாலும் உள்ளார்ந்த நட்பு இருவருக்குள்ளும் உண்டு. கருத்துகளை சுதந்திரமாகவும் தோழமை உணர்வோடும் பரிமாறி கொள்கிறார்கள். அடுத்தவர் திறமை மேல் இருவருக்கும் நம்பிக்கை உண்டு...இதனை இவர்கள் இருவரது பேட்டிகளிலும் காணலாம். ரஜினி கமல் போல ஆவதற்க்கு மாஸ் ஹீரோ இமேஜ் மட்டும் போதுமானதல்ல. அடிப்படையான குழு மனப்பான்மையுடனான தொழில் உணர்வு, திறமையான கதைகளில் நடிக்ககூடிய தைரியம், வேறுபட்ட இயக்குனர்களினால் இயக்கபடுதல் இவைகளும் தேவை. சமீபத்தில சில திரைப்பட துணுக்குகளே எரிச்சலையும் தலைவலியையும் கொடுத்துவிட்டது. இவ்வாறு இருப்பின் நல்ல திறைப்படங்கள் என்பது கண்காட்சி பொருளாகிவிடும். சில விதிவிலக்குகளும் உண்டு... அவை பெரும்பான்மை சமூகத்தில் எடுபடுவதில்லை. வெகுசிலரால் மட்டுமே பார்க்கபட்டு சீக்கிரம் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பபட்டுவிடுகின்றன.

மாணவர்களது எதிர்கால எண்ணங்களில்...

என்ன படிக்கிறீங்க...? எஞ்சினீரிங்... கம்யூட்டர்...ஜாவா...மைக்ரோசாப்ட் .நெட்... பொதுவில் எல்லா மாணவர்களுக்கும் ஒரே எண்ணம் சமூகத்தாலும் குடும்பத்தாலும் வளர்க்கபடுகிறது. அது பணம் சம்பாரித்தல். இது படித்தால் பணம் அதிகம் கிடைக்குமா...அது படித்தால் நிறைய பணம் கிடைக்கும் வேலை கிடைக்குமா.. இது எல்லாம் படித்தால் வெளிநாடு போகலாமா.. அது எல்லாம் படித்தால் பெரிய சம்பள பெண் கிடக்குமா..கேள்விகள்...கேள்விகள்...

அப்துல்கலாம் ஒரு முறை சொன்னார்... நிறைய விஞ்யானிகளை தேசம் எதிர்பார்க்கிறது என்று... ஒட்டுமொத்த பூமியின் தேவைப்படுகின்ற பொறியியலாலர்கள் ஒரு பக்கம் இருக்க... நம் நாடு மும்மடங்கு பொறியியலாலர்களை ஒவ்வொரு வருடமும் உருவாக்கி கொண்டிருக்குறது. அறிவியல் சார்ந்த படிப்பை முடித்தவர்களும் டெக்னிகல் பக்கம் சாய்வதற்கு சம்பளபணம் ஒரு காரணமாகிறது. கணிதமும், வேதியலும், மற்றும் அறிவியலும் படித்தவர்கள் இந்தியாவில் டெக்னிக்கல் வேலை செய்து கொண்டிருக்க, வெளிநாடுகளில் டெக்னிகல் வேலைகள் குறைத்து அறிவியலை வளர்க்கிறார்கள். மேலும் 250 வகையான டெக்னிகல் அல்லாத வேலைகள் கடந்த 5 ஆண்டுகளில் வெளிநாடுகளில் அறிமுகபடுத்தபட்டு இருக்கின்றன. அவற்றில் மன அழுத்தம் கிடையாது. போதுமான சம்பளம் உண்டு (அளவுக்கு மீறி கிடையாது... நிறைய பேர் பணத்தை என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் இருப்பதை பெருநகரங்களில் காண்கிறேன்). நல்ல வாழ்க்கை முறை உண்டு. குடும்பத்துடன் செலவிட நேரம் உண்டு. நல்ல உணவும் உடல் உழைப்பும் ஆரோக்கியமும் இருக்கிறது. வாழ்க்கையின் உண்மையை அனுபவிக்கிறார்கள். அங்கேயும் இங்கேயும் இது எல்லாம் இல்லாமல் இருப்பவர்கள் நம் இந்திய தேச உழைப்பாளிகள்தான். மூளையை மட்டுமே முதலீடாக்கும் அறிவாளிகள்தான்... கல்விசார்ந்த நண்பர்கள் இருந்தால் இது பற்றி மேலும் விவாதிக்க விரும்புகிறேன். நம் தேசத்தில் மேலும் டெக்னிகல் சாராத வேலை வாய்ப்புகளைபற்றி சில கல்லூரிகளில் பேசிய போது நல்ல வரவேற்ப்பு இருந்தது. வெகு அரிதாக சில மாணவர்கள் இத்தகைய வேலை வாய்ப்புகளை விரும்புகிறார்கள்... மதிப்புகளை தெரிய வைப்பது ஆசிரியர்கள் கையில்தான் உள்ளது.

எண்ணங்களின் சிறகுகள் ...

கடிதங்கள் மெல்ல மெல்ல நம் வாழ்வில் இருந்து விடைபெற்று கொண்டு இருக்கின்றன. இளம் மஞ்சள் நிற அட்டைகள், இளம் ஊதா நிற காகிதங்கள் நம் வாழ்வின் கதைகளை உறவுகளுக்கு சொன்ன காலங்கள் மெல்ல மெல்ல கருப்பு வெள்ளையில் குறுகி கொண்டு இருக்கின்றன. கடிதங்கள் எழுதுவது ஒரு இனிய அனுபவமாக இருந்த காலம் ஒன்று உண்டு. என் இளம் வயதில் - 3ஆம் வகுப்பு படிக்கும்போது நான் பாட்டியுடன் கிராமத்தில் வாழ்ந்து இருந்தேன். அப்போது அம்மா அப்பாவிடம் இருந்து வாரம் ஒரு கடிதம் வரும். தம்பியும் தன் மழலை கிறுக்கல் கையெழுத்தில் கடிதத்தின் கடைசிப்பகுதியில் எழுதுவதுண்டு. பாட்டிக்கு படிக்க தெரியாது. நான் தான் படித்து சொல்வேன். அதுவும் தவிர அக்கம் பக்க வீட்டு கடிதங்களுக்கும் படிப்பாளி நாந்தான். அப்பா அம்மா கடிதத்துக்கு காத்து கொண்டிருந்த காலம் உண்டு. ஊதா இங்கில் எழுதப்பட்ட நலம் விசாரிப்புகளும், அறிவுரைகளும், சின்ன கதைகளும், சில ஸ்லோகங்களுமாக அம்மாவின் கடிதம் அம்மாவின் வாசம் சுமந்து கொண்டிருக்கும். பாட்டிக்கு நலம் விசாரிப்புகளும், ஊர் தகவல்களும் மற்றும் பணம் அனுப்பும் விஷயங்களும் உண்டு. பாட்டி சொல்ல சொல்ல கடிதங்கள் எழுதுவண்டு நான். பெறும் பாலும் என் குறும்புகள் பாட்டியினால் பாராட்டிகளாகவே கடிதத்தில் சொல்லபடும். கடிதங்களின் மடிப்புகளில் கூட பாட்டி எழுத சொல்வதுண்டு. நான் படங்கள் வரைந்திருப்பேன். என் கேள்விகள் பெரும்பாலும் அம்மா அப்பாவின் கிராம வருகை தொடர்பானதாகவே அமைந்திருக்கும். தபால்காரம் ஒரு அற்புதமான தாத்தா. நரைத்த மீசையுடன் உறவுகளை இணைக்கும் நண்பர். எல்லா வீட்டிலும் மோரும் தண்ணீரும் குடிப்பார். சில வருடங்களுக்கு பின்னர் என் பாலிடெக்னிக் காலத்தில் கடித போக்குவரத்துதான் ஒரே பொழுது போக்கு. கொஞ்சம் இலக்கியமும் சினிமாவும் அறிமுகமாகியிருந்தால் கடித போக்குவரத்து அம்மா அப்பா தாண்டிய உலகத்துக்குள் பிரெவேசித்து இருந்தது. சின்ன மருத்துவ குறிப்புகள், மேலும் ஸ்லோகங்கள், பண விஷயங்கள், நல விசாரிப்புகள் என கடிதங்களும் நிலையில் உயர தொடங்கியிருந்தன. அப்புறம் குடும்பத்தில் எல்லாரும் சேர்ந்து வாழ ஆரம்பித்த பிறகு என் பக்கமிருந்த கடிதங்கள் குறைந்துவிட்டன. அப்பா அம்மா மட்டும் உறவுகளுக்கு கடிதம் எழுதுவார்கள்... அப்புறம் மெல்ல மெல்ல தொலைபேசியில் கடிதங்கள் நிறம் மங்கிவிட்டன. பின்னர் கணிப்பொறியும் இணையமும் கடிதங்களை மேலும் ஊனமாக்கிவிட்டன். இன்றெல்லாம் கடிதங்கள் தொலைபேசி பில்களையும், பல்கலைகழக பரீட்சை அழைப்புகளையும் சில வங்கி விஷயங்களையும் மட்டுமே கருத்தாக கொண்டு என் வீட்டு வாசல்களில் இறைந்து கிடக்கின்றன. தபால்காரருடனனான உறவுகள் இன்று ஏதுமில்லை. கடிதங்கள் என் வாழ்வில் இருந்து மெல்ல மெல்ல விடை பெற்று கொண்டு இருக்கின்றன. என்னதான் தொலைபேசியில் பேசினாலும், இனிமேல் வாரம் ஒரு கடிதம் அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் எழுத வேண்டும் என நினைத்து கொண்டிருக்கிறேன். கடிதம் எழுத தொடங்கும் போது இருக்கும் வார்த்தைகளும் கருத்துகளும், எழுத தொடங்கியதும் மேலும் மேலும் பொங்கிவரும்...அது ஒரு சுகானுபவம். வார்தைகளை விட எழுத்துகள் பலமும் உணர்வும் பெறும் இடங்கள் கடிதங்கள்தான்.